De VVD stelde er kritische vragen over aan het college en ook Zeewolde Liberaal constateerde dat het dit jaar ontbrak aan iets dat jarenlang vanzelfsprekend was: een officiële opening van Koningsdag. Geen startsein, geen moment waarop de gemeenschap gezamenlijk aan de dag begon. Dat viel op en niet alleen bij ons, maar bij heel veel inwoners.

De reactie van het college volgde snel. Er was sprake van een “samenloop van omstandigheden”. Dat kan. Maar wat precies die omstandigheden waren, blijft onduidelijk. En juist daar begint het te wringen. Want als je afwijkt van een duidelijke traditie, mag je ook verwachten dat daar een heldere uitleg bij hoort.

Opvallender nog is de lijn die het college vervolgens kiest. Een opening, zo wordt gesteld, hoeft niet per se door de gemeente te worden georganiseerd. De kracht van Koningsdag ligt immers in de samenleving zelf. Dat is op zichzelf een sympathieke gedachte. Maar het is geen antwoord op de vraag die gesteld werd.

Het punt is niet wie het organiseert, maar dát het gebeurt. Het officiële startmoment is geen bureaucratische formaliteit, maar een herkenbaar en verbindend moment. Het markeert het begin van een dag die juist draait om samen zijn.

Door dat te relativeren, lijkt het college haar eigen rol kleiner te maken dan nodig is. Terwijl juist die rol, zichtbaar, betrokken en verbindend op dagen als Koningsdag van betekenis is.

Wat bovendien ontbreekt, is erkenning. Geen enkel moment wordt benoemd dat inwoners dit gemist kunnen hebben. In plaats daarvan wordt het gepresenteerd als een andere manier van kijken. Dat voelt afstandelijk.

Het is goed dat het college aangeeft dit mee te nemen in een evaluatie. Maar hopelijk gaat het daarbij niet alleen over de organisatie, maar ook over het besef dat sommige tradities, hoe klein ook, een grote waarde hebben.

Niet omdat het moet. Maar omdat het verbindt.

Cees Steijger
Fractievoorzitter Zeewolde Liberaal

In verkiezingstijd gebeuren er altijd merkwaardige dingen. Campagnes draaien op volle toeren, partijen proberen kiezers te overtuigen en overal duiken slogans op die ons moeten vertellen wat goed, beter of noodzakelijk is. Dat hoort bij verkiezingen. Maar soms wordt het toch wat ongemakkelijk.

Neem de recente advertentie van de provincie Flevoland in Zeewolde-Actueel. Met de opvallende slogan “Vliegen + Vliegen = Toekomstmakend” wordt daarin het medegebruik van Lelystad Airport voor vakantievluchten en Defensie gepresenteerd als iets dat de economie versterkt en kansen creëert voor toekomstige generaties. Tegelijkertijd wordt erkend dat er impact is op ruimte, rust en klimaat, waarna wordt verzekerd dat het allemaal binnen vergunningen en nationale doelen moet passen.

Op het eerste gezicht lijkt het een gewone informatieve advertentie. Overheidscommunicatie, niets bijzonders. Voorzien van een QR-code voor wie meer wil weten. Alleen… er speelt nog iets anders.

We zitten namelijk midden in de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. En ook in Zeewolde  zijn de meningen verdeeld over Lelystad Airport. Sommigen zien economische kansen, anderen vooral extra vliegtuigen boven hun hoofd. Kortom: een politiek onderwerp.

Dat maakt de advertentie toch net iets interessanter. Want wanneer een provincie zich in verkiezingstijd inhoudelijk mengt in een onderwerp waarover lokaal politieke discussie bestaat, ontstaat vanzelf een vraag.

Is dat eigenlijk wel verstandig?

Om daar wat helderheid over te krijgen heb ik de kwestie voorgelegd aan de Kiesraad. Niet omdat er meteen sprake zou zijn van een overtreding, maar omdat de vraag simpelweg gesteld moet worden. Overheden horen immers boven de partijen te staan. Oproepen om te gaan stemmen, prima. Maar inhoudelijk positie kiezen in een discussie die ook lokaal speelt, dat raakt al snel aan de vraag of er sprake kan zijn van beïnvloeding.

Ook bij de provincie Flevoland zelf heb ik navraag gedaan. Daar wordt de zaak momenteel uitgezocht. Dat is goed, want dit raakt aan iets fundamentelers: de integriteit van het bestuur. Juist overheden moeten zorgvuldig omgaan met hun rol, zeker in verkiezingstijd. Lichtzinnigheid is daarbij niet op zijn plaats.

Wat daarnaast opvalt, is dat niet alleen provincies soms de neiging hebben om zich te mengen in lokale verkiezingen. Ook landelijke partijen doen vrolijk mee. Wie de landelijke en regionale media volgt, ziet partijleiders regelmatig opduiken in campagnes rond gemeenteraadsverkiezingen. Met slogans die rechtstreeks uit Den Haag lijken te komen.

Denk aan landelijke campagnes met kreten als “Het kan wél” of oproepen tot “Fatsoen”. Mooie woorden, maar ze hebben weinig te maken met de vraag waar een gemeenteraad zich dagelijks mee bezighoudt. Alsof de gemiddelde gemeenteraad zich dagelijks buigt over grote ideologische vraagstukken uit Den Haag. Terwijl het in werkelijkheid meestal gaat over zaken als woningbouw, veiligheid in de wijken, ouderen, vrijwilligerswerk en de hoogte van de OZB, om een greep uit de vele lokale onderwerpen te nemen.

Maar nationale campagnes laten zich niet tegenhouden door lokale realiteit. Dus verschijnen partijleiders op posters, in advertenties en op sociale media om de kiezer te vertellen hoe belangrijk deze verkiezingen zijn voor… tja, eigenlijk vooral voor henzelf.

En ondertussen plaatst een provincie een advertentie over een luchthaven die toevallig ook onderwerp van lokaal debat is.

Misschien is het allemaal volkomen toevallig. Misschien ook niet.

Maar verkiezingen zijn bij uitstek het moment waarop bestuurders en overheden extra terughoudend zouden moeten zijn. Juist om iedere schijn van beïnvloeding te vermijden.

Want uiteindelijk draait democratie om vertrouwen. Het vertrouwen dat verkiezingen eerlijk verlopen. Dat overheden zich niet mengen in politieke campagnes. En dat kiezers hun keuze maken zonder subtiele duwtjes van bestuurslagen die toevallig ook een mening hebben.

Daarom ben ik benieuwd naar de uitleg van de provincie en het advies van de Kiesraad.

Tot die tijd houd ik het bij een eenvoudige rekensom: Bemoeienis + Inmenging = Beïnvloeding.

12 maart Update 1: Reactie Kiesraad: “De advertentie zelf refereert niet naar de gemeenteraadsverkiezingen en geeft ook geen stemadvies. De Kieswet bevat geen bepalingen om dergelijke advertenties te verhinderen. Uit uw vraag maken wij op dat u deze advertentie niet gepast vindt in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen. U kunt uw opvatting het beste kenbaar maken aan de provincie als adverteerder.”

12 maart Update 2: reactie provincie: De provincie heeft de taak om inwoners en betrokken partijen goed te informeren over ruimtelijke en economische ontwikkelingen die Flevoland raken. Dat gebeurt via verschillende kanalen, zoals de website, social media, woordvoering en advertenties. Deze advertentie is onderdeel van een bredere communicatiecampagne over onderwerpen die van belang zijn voor de toekomst van Flevoland, waaronder wonen, bereikbaarheid, hightechontwikkeling, energietransitie, economie en Lelystad Airport.

Met deze campagne maakt de provincie op een toegankelijke manier inzichtelijk aan welke ontwikkelingen wordt gewerkt en wat die betekenen voor Flevoland. De voorgenomen komst van Defensie en de mogelijke opening van Lelystad Airport voor vakantievluchten horen daarbij. In alle communicatie wordt verwezen naar NederlanddoorFlevoland.nl, waar feitelijke informatie en achtergrond overzichtelijk zijn samengebracht. Zo kunnen inwoners, omwonenden, ondernemers en organisaties kennisnemen van de stand van zaken en van de stappen die volgen. De communicatie is gericht op heldere en transparante informatie over het provinciale proces en de feiten die op dit moment beschikbaar zijn.

De timing houdt verband met recente ontwikkelingen rond de plannen van Defensie en met het coalitieakkoord, waarin D66, CDA en VVD uitspreken burgerluchtvaart op Lelystad Airport mogelijk te willen maken. Daarmee ontstaat, na circa tien jaar van onduidelijkheid, meer helderheid over de toekomst van de luchthaven. De combinatie van burgerluchtvaart en Defensie op Lelystad Airport biedt Flevoland economische ontwikkelkansen en stelt de regio tegelijk in staat bij te dragen aan nationale veiligheidsopgaven.

Soms zegt een besluit meer over politieke prioriteiten dan een heel verkiezingsprogramma. Het besluit om de Groene Schuur in Zeewolde te slopen is zo’n moment.

Het jongerencentrum is de afgelopen jaren geen succesverhaal geweest. Dat hoeft niemand te ontkennen. Maar de vraag waar de gemeenteraad zich de afgelopen weken over moest buigen was niet of het verleden geslaagd was. De vraag was veel eenvoudiger: nemen we eerst even de tijd om na te denken over wat er nog mogelijk is, voordat de sloophamer erin gaat?

De boodschap was helder: afbreken. Met tien zetels in de raad kon dat besluit eenvoudig worden doorgedrukt.

Op 26 februari lag er daarom een motie op tafel voor een pas op de plaats. Een korte periode van bezinning. Uitstel van de sloop, zodat kon worden bekeken of er nog een andere bestemming mogelijk was voor deze plek. Misschien in relatie tot het idee voor een museum, misschien een andere maatschappelijke functie, misschien opnieuw iets voor jongeren.

Geen grote investeringen. Geen ingewikkelde plannen. Alleen een beetje bestuurlijke wijsheid: eerst denken, daarna slopen. Zeewolde Liberaal steunde die motie.

Maar voor Leefbaar Zeewolde was er geen enkele reden om even stil te staan. De boodschap was helder: afbreken. Met tien zetels in de raad kon dat besluit eenvoudig worden doorgedrukt. En daarmee verdwijnt niet alleen een gebouw. Daarmee verdwijnt ook de laatste plek in Zeewolde die specifiek voor jongeren bedoeld was.

Want laten we de vraag eerlijk stellen: wat komt er eigenlijk voor jongeren terug? Het antwoord is even simpel als pijnlijk: niets.

Er ligt geen plan. Geen alternatief. Geen nieuwe plek waar jongeren terecht kunnen. De Groene Schuur verdwijnt en daarmee lijkt het onderwerp voor het gemeentebestuur ook wel afgedaan. Dat is des te opmerkelijker als je kijkt waar in Zeewolde wél geld voor wordt gevonden. Miljoenen voor de verbouwing van het gemeentehuis. Miljoenen voor plannen rond Open Haven. Miljoenen voor een Ontmoetingsbos.

Voor al die projecten blijkt de gemeentelijke portemonnee verrassend ruim. Maar als het over jongeren gaat, blijkt het ineens allemaal niet meer te kunnen. De politieke boodschap is daarmee glashelder. In Zeewolde is er geld voor stenen, prestige en mooie plannen op papier. Maar voor jongeren is er blijkbaar geen ruimte meer.

De motie van 26 februari had dat misschien nog kunnen veranderen. Een pas op de plaats had ruimte gegeven om opnieuw na te denken. Over wat deze plek zou kunnen zijn. Over wat jongeren in Zeewolde eigenlijk nodig hebben.

Die kans is er niet gekomen. De sloophamer was belangrijker dan de bezinning.

Maar nu de Groene Schuur toch tegen de vlakte gaat, is het voor Zeewolde Liberaal des te belangrijker dat jongeren niet opnieuw met lege handen blijven staan. Daarom zullen wij ons er de komende periode alles op alles voor inzetten om de Basement in het centrum geschikt te maken als plek waar jongeren kunnen samenkomen, chillen of een feest organiseren – precies zoals dat ooit in de Groene Schuur kon.

Want als de Groene Schuur verdwijnt, dan mag het belangrijkste niet verdwijnen: een plek in Zeewolde waar jongeren gewoon zichzelf kunnen zijn.

Bouwen in oostelijke richting, aan de dijk: het klinkt logisch, maar het levert Zeewolde straks flink wat kopzorgen op. Althans, als we de woorden van dijkgraaf Hetty Klavers serieus nemen. En dat doen we.

Tijdens een drukbezochte bijeenkomst van Rotary Club Zeewolde legde Klavers uit waarom bouwen op landbouwgrond steeds riskanter wordt. De oorzaak? Bodemdaling én extremer weer. “Je moet zoveel mogelijk ruimte geven aan de bodem,” aldus Klavers. “De bodem werkt als een spons: die kan water opnemen als het regent, en weer afgeven in drogere tijden. Hoe meer ruimte je daarvoor neemt, hoe beter je bestand bent tegen klimaatverandering.”

Zeewolde moet de komende decennia rekening houden met bodemdaling. Op lagergelegen delen betekent dat: nóg meer wegpompen van water. Zeker op plekken die nooit voor woningbouw zijn bedoeld, zoals aan de Ossenkampweg.
De boodschap van de dijkgraaf is helder: bouw zo compact mogelijk, en ga de hoogte in. Hoogbouw dus. Tenzij… je bouwt op locaties die daar al op zijn ingericht. Zoals het G-gebied.
Het G-gebied ligt hoger, op de oude Spiekerzandbank waarop ook een deel van Zeewolde-Zuid is gebouwd. De bodem is er stabieler, de waterafvoer al ingecalculeerd. Toch ligt woningbouw hier politiek gevoelig. De ChristenUnie – ooit zelf bedenker van een grootschalig bouwplan voor het gebied – is inmiddels van mening veranderd, samen met Leefbaar Zeewolde. Beide partijen willen nu terug naar een idee van 25 jaar geleden: een ontmoetingsbos.
Zeewolde Liberaal ziet dat anders. De liberale inwonerspartij stelt voor om sportcomplex De Horst te verplaatsen naar het G-gebied en daar een modern, open sportlandschap te creëren in een groene omgeving. Zo komt op de huidige locatie aan de Horsterweg ruimte vrij voor broodnodige, duurzame woningbouw — zonder dat we landbouwgrond opofferen of de waterhuishouding in gevaar brengen.
Misschien is dat wel het echte ‘voortschrijdend inzicht’.

Bouwen in oostelijke richting, aan de dijk: het klinkt logisch, maar het levert Zeewolde straks flink wat kopzorgen op. Althans, als we de woorden van dijkgraaf Hetty Klavers serieus nemen. En dat doen we.
Tijdens een drukbezochte bijeenkomst van Rotary Club Zeewolde legde Klavers uit waarom bouwen op landbouwgrond steeds riskanter wordt. De oorzaak? Bodemdaling én extremer weer. “Je moet zoveel mogelijk ruimte geven aan de bodem,” aldus Klavers. “De bodem werkt als een spons: die kan water opnemen als het regent, en weer afgeven in drogere tijden. Hoe meer ruimte je daarvoor neemt, hoe beter je bestand bent tegen klimaatverandering.”

Zeewolde moet de komende decennia rekening houden met bodemdaling. Op lagergelegen delen betekent dat: nóg meer wegpompen van water. Zeker op plekken die nooit voor woningbouw zijn bedoeld, zoals aan de Ossenkampweg.

De boodschap van de dijkgraaf is helder: bouw zo compact mogelijk, en ga de hoogte in. Hoogbouw dus. Tenzij… je bouwt op locaties die daar al op zijn ingericht. Zoals het G-gebied.
Het G-gebied ligt hoger, op de oude Spiekerzandbank waarop ook een deel van Zeewolde-Zuid is gebouwd. De bodem is er stabieler, de waterafvoer al ingecalculeerd. Toch ligt woningbouw hier politiek gevoelig. De ChristenUnie – ooit zelf bedenker van een grootschalig bouwplan voor het gebied – is inmiddels van mening veranderd, samen met Leefbaar Zeewolde. Beide partijen willen nu terug naar een idee van 25 jaar geleden: een ontmoetingsbos.

Zeewolde Liberaal ziet dat anders. De liberale inwonerspartij stelt voor om sportcomplex De Horst te verplaatsen naar het G-gebied en daar een modern, open sportlandschap te creëren in een groene omgeving. Zo komt op de huidige locatie aan de Horsterweg ruimte vrij voor broodnodige, duurzame woningbouw — zonder dat we landbouwgrond opofferen of de waterhuishouding in gevaar brengen.

Misschien is dat wel het echte ‘voortschrijdend inzicht’.

Het G-gebied, ooit dé locatie voor woningbouw in Zeewolde, want ervoor aangeschaft, wordt door Leefbaar Zeewolde zonder blikken of blozen omgetoverd tot een ontmoetingsbos. Hiermee vernietigt de partij niet alleen het oorspronkelijke ontwikkelingsplan van onze gemeente, maar ook de toekomst van het dorp. Terwijl jonge Zeewoldenaren snakken naar woonruimte in hun eigen dorp, offert Leefbaar Zeewolde hun kansen op voor een politiek prestigeproject. Tegelijkertijd schuift de partij woningbouw op naar kostbare landbouwgrond en jaagt het dorp richting een onevenwichtige lintbebouwing naar Harderwijk. Een misser van formaat.
Het G-gebied biedt wat Zeewolde uniek maakt: ruimte, rust en natuur, juist in combinatie met wonen. Nu ontnemen de beleidsmakers de tweede generatie inwoners deze kans. Ze breken met de belofte die ooit aan de eerste bewoners werd gedaan: een dorp dat groeit in harmonie met mens en omgeving. Leefbaar Zeewolde? Voor wie eigenlijk? Dit is bestuurlijke kortzichtigheid in optima forma.