Zeewolde zit wat woningbouw betreft al veel te lang op slot. Niet alleen door stikstof, netcongestie en andere belemmeringen, maar ook door jarenlang bestuurlijk gebrek aan initiatief en daadkracht. Ondertussen worden er plannen gepresenteerd, ambities uitgesproken en verklaringen gegeven waarom het allemaal zo moeilijk is. Maar van mooie woorden kun je geen huis bouwen.
Het resultaat is schrijnend. Jongeren die hier geboren en opgegroeid zijn, kunnen in hun eigen dorp geen toekomst opbouwen. Starters blijven jarenlang wachten, jonge stellen stellen hun toekomstplannen uit en doorstromers zitten vast. Zeewolde verliest zo niet alleen inwoners, maar ook de volgende generatie die dit dorp juist toekomst moet geven.
En dat in een gemeente met aanzienlijke financiële reserves!
Het is bestuurlijk onvermogen wanneer een gemeente de woningnood jarenlang ziet toenemen, maar onvoldoende eigen initiatief ontwikkelt om die te doorbreken. Waarom blijven we afhankelijk van de plannen, businesscases en het tempo van projectontwikkelaars en Woonpalet? Waarom neemt de gemeente niet zelf meer regie, bijvoorbeeld door serieus de mogelijkheden van een gemeentelijk bouwbedrijf te onderzoeken?
Waar een wil is, moet ook bestuurlijke daadkracht zijn. Zolang dezelfde gevestigde partijen de koers blijven bepalen zonder wezenlijk ander resultaat, vrees ik dat jongeren, starters en doorstromers opnieuw achter het net vissen.
De vraag is niet hoeveel woningen Zeewolde nog wil bouwen. De vraag is wanneer het gemeentebestuur eindelijk de daad bij het woord voegt.
Artikel in Zeewolde Actueel over de bijdrage van Zeewolde Liberaal in de Algemene beschouwingen van 5 november 2026. ‘Dit zijn geen abstracte woningbouwcijfers, dit zijn levens die stilstaan’